Ameryka Łacińska jest nieodczytanym wciąż do końca, a przecież nieustannie jakby poszerzanym rzymskim testamentem. Kiedy pękły ostatecznie naddunajskie i nadreńskie granice imperium, na dalekim zachodnim horyzoncie już rysowało się ledwie widoczne coś, co oczekiwało na  otwarcie, na pierwsze słowo, na energię sylab, na dopełnienie. Ale zanim to coś przemówiło, trzeba było poddać się wodzie, przyjąć odmianę, przejść przez katastrofy narodów, wpłynąć w ujścia gigantycznych rzek, z których wypływało się  kimś innym i tożsamym zarazem. Nowy Świat odsłaniał się w uścisku paradoksów, w nagłych zwrotach i przedziwnych spotkaniach. Miał konsystencję płynnego złota, chłód najczystszych strumieni i ciemność nagłej śmierci.

Miejsce, które upatrzyłeś sobie na ten cel, jest wyprane z burz
i przeźroczyste jak twarze ludzi, wyświecone godzinami modlitwy

Na wielu okładkach pana książek pojawia się wizerunek Lwa, mamy go na „Domu chińskiego mędrca”, jest na „Zamieszkać w Bibliotece”, widzimy go i na najnowszej, zatytułowanej „Klasztor Maulbronn”.  Musi mieć szczególne znaczenie…

-Kiedy ukazywała się moja „Literatura polska” powstał problem okładki, która mogłaby przyciągnąć czytelnika. Wtedy pomyślałem, że jeśli znajdzie się na niej portret Mickiewicza czy Słowackiego, biurko pisarza albo regał pełen książek, to będzie to banalne, więc chciałem czymś zaskoczyć odwiedzających księgarnie i pobieżnie przeglądających tytuły. Usunąłem więc swoje nazwisko z okładki, ale równocześnie podpisałem książkę właśnie znaczkiem Lwa. To przecież ja, to mój podpis. Lew został ze mną na dłużej, towarzyszył „Dwudziestu latom z literaturą”, pojawia się na książkach, o których pan wspomniał, na ostatniej – „Klasztorze Maulbronn” -  jest trochę inny, bo z upływem czasu Lew też musi pewnym metamorfozom podlegać.

Gość, który kupił świat, pewnie zwariował,
bo czy można świat kupić? Można tylko
przez szkiełko z rozbitej korony patrzeć
na obroty chmur ponad oceanem.
Chciałby wyprzedzić starego Zeitgeista,
i co dzień kupuje pięć egzemplarzy
tej samej gazety, szuka, dies ille? Lang ist
die Kunst, a życie kurz i nasermater?

Tylko w spokoju można dotknąć skóry życia, pewnie tak by powiedział Zygmunt, gdyby jeszcze żył. Ten jego poetycki słownik nie przystawał do pokarbowanej skóry na twarzy, którą teraz ściągnął pośmiertny zakalec. Jeszcze dwa dni temu na twarzy grały te wszystkie dni na polach i w lasach odczuwanych i wchłanianych przez każdą zmarszczkę, ale zbyt duża dawka samogonu wypita przy świniobiciu, odbezpieczyła tykającą gdzieś w ukryciu bombę, która eksplodowała  i  napędziła krew do mózgu, zalewając świat oczu, ucha i języka apokalipsą ostatniej minuty. Oczy przestały widzieć, uszy słyszeć, język odczuwać smak. Głos ugrzązł w krtani i już wiadomo było, że nie wypowie swojego imienia.

Ogród wierszy czarnogórskich. Tak egzotyczny i tak – wydawałoby się – nierzeczywisty, bo wcześniej nieobecny, jakby niemy. I oto otwiera się, jest, zaskakuje swoją różnorodnością, tonacjami, perspektywą obrazów, zmiennością nastrojów. Jest miejscem, przez które biegną granice światła i cienia. Jest polem bitwy i odpoczynku. Jest miejscem człowieka na ziemi.

- Zacznijmy od początku, to znaczy od momentu, kiedy zaczął pan pisać. Czy od razu postanowił pan, że będzie to fantastyka, bo słyszałem, że popełnił pan jakiś lub jakieś utwory utrzymane w innym gatunku, zanim na dobre osadził pan swoją twórczość w gatunku fantasy?

Ojciec powiedział w piątek wieczorem, że musi wejść na dach. Chciał zatkać przed wyjazdem komin naszego mazurskiego domu. Chodziło o to, że w czasie śnieżnej zimy śnieg wpada do otworów kominowych, topnieje i powoduje zawilgocenie ściany pokoju przy kuchni. Zacząłem odradzać ojcu tę eskapadę. Ma już siedemdziesiąt pięć lat, kłopoty z krążeniem, nadciśnienie, cierpi na bóle kręgosłupa – i tak dalej...

1. Szerszenie, byki i czerwona wisienka.
Uciszam gwizdek czajnika, muszę słyszeć. Przygotowując śniadanie wędruje przez radiowe pasma i nadsłuchuję. Pisarz jest poganiaczem trzody słów, musi wiedzieć z której strony wyją wilki. Gadają właśnie o szaliku, który jeden polityk wręczył drugiemu politykowi jako przynoszący zwycięstwo talizman. Pani redaktor opowiada coś o społeczności kibiców, bo szalik kibicowski.

Czy łatwo pisać? Tak, to proste, jeśli Ktoś nam dyktuje wiersze, natomiast niemożliwe, jeśli Nikt tego nie robi. Poeta jest tylko medium… Co nie znaczy, że nie pracuję nad swoimi tekstami, czasami nawet długo, aż osiągną kształt, który mnie zadowala.

W dzisiejszych czasach, w których szczegółowe nad wyraz opisywanie detali, a także śmiałość w porównywaniu czegoś z czymś, czy też dementowanie tego i owego, również przepraszanie wszystkich za wszystko (tytuł z gazety: „Kanibale przepraszają misjonarzy”, co trzeba przetłumaczyć na: kucharz przeprasza obiad), to są najczęściej występujące kwestie, ale, rzecz jasna, nie jedyne.